dinsdag 9 oktober 2018

Rivieren

Iedere jager weet wat 'rivieren' is met je hond. Voor de outsider: dat is werken met je hond vóór het schot. Met je hond loop je dan door het veld op zoek naar wild. Tijdens de loop maak je korte slagen dwars op de windrichting. Je hond volgt jouw bewegingen maar dan vergroot. Dus loopt je hond verder door en van je af. Zodra de hond verwaaiing krijgt van wild, gaat de hond 'voorstaan' en maakt dus niet zijn pas af. Meestal zal hij met een voorpoot zijn pas niet afmaken en houdt deze ingetrokken. 

Maar deze keer heb ik het over een ander soort 'rivieren'. Met de rederij Riveer kan je opstappen op een veerboot vanaf Zaltbommel, Brakel, Loevestein, Woudrichem en Gorinchem. De fietsen mogen mee en ook honden zijn gratis. Vanaf Zaltbommel gaat een snelle veer die stopt in Brakel en Loevestein. Voor 10,= euro kan je de hele dag van de boten gebruik maken. 

Jitte, de honden Django en Floris, en ik gingen deze zomer riveeren. Een hele belevenis met zo'n snelle boot (45 km per uur) over de Waal. Na iets meer dan een half uur waren we in Loevestein en daar zijn we eerst gaan wandelen in het prachtige Monnikenland. Daarna een bezoek gebracht aan kasteel Loevestein waar op dat moment heel veel activiteiten waren. We hadden zelf tijd om met de veerpont naar Woudrichem te gaan voor een heerlijke wandeling over en door de vesting. Met de veerpont weer naar Loevestein om daar op de snelle veerboot te stappen. Al met al een geslaagd dagje in middeleeuwse sferen. De dienstregeling is in de zomermaanden anders dan de overige maanden dus raadpleeg wel hun dienstregeling.
Gezelligheid op kasteel Loevestein

 Welke kan gaan we op?

 Ik houd hier wel de wacht!
We gaan lekker het Monnikenland op..

 Nog even naar Woudrichem
Gelukkig kan je op de snelle boot je nog even vasthouden..

maandag 20 augustus 2018

Terug in het Pinzgauwer tal

Ook dit jaar togen we naar Oostenrijk. We hadden een tussenstop in Duitsland bedacht anders dat we waren gewend. Dat pakte goed uit want deze camping lag ver over de helft van de totale route. De volgende dag hadden we dus een makkie en dat is ook wel nodig omdat in Oostenrijk de wegen veel meer slingeren en vaak geen snelwegen zijn. De route is wel heel mooi en afwisselend. Ook hier was het net als in Nederland en de rest van West-Europa gewoon warm maar toch net iets aangenamer. Misschien vanwege de bergen en dus minder uren zon? Floris had last van zijn rechter poot dus lange wandelingen zaten er dit keer niet in. Was met die warmte ook niet heel erg. We zochten het gewoon wat dichterbij en we waren vaak in het bos vlakbij de camping in Mittersill. De weken zijn weer voorbij gevlogen. We gingen regelmatig op bezoek bij familie in Lengdorf die ook een hond hebben. De Oostenrijkers houden hun hond vaak angstvallig aan de lijn, ook in het bos. Ze benaderen honden vaak ook heel voorzichtig. Naast de camping woont een Australian Shepherd teef en die was binnen de kortste tijd dikke vrienden met Django en Floris. 
 Op de achtergrond de hoogste berg van Oostenrijk: de piramidevormige Großglockner met zijn 3798 meter.
 Een doorkijkje van het Pinzgauer tal. Een mooi breed dal waar ook een smalspoor ligt van Zell am See over Mittersill tot aan Krimml. Hier staan we bij Mittersill.
 Een uitkijkje over Mittersill. De honden zochten even de schaduw op.
 Ja, en mocht je in de buurt zijn van Nedersill dan kan je je dorst lessen en honger stillen bij restaurant Backerhof! Ze maken daar de lekkerste pizza van heel het Pinzgauwer dal. Een aanrader! Gezelligheid is hier uitgevonden!
 Een uitzicht op Lengdorf. In de winter skigebied en in de zomer wandelgebied. Door het dal is trouwens goed te fietsen langs de beek. En je kan je fiets ook meenemen in het treintje van de Pinzgauwer localbahn. En dan weer terug met de fiets.
 Tja, zo warm was het. Soms 36 graden.


 Hier is Koekie een Franse Bulldog. Zo grappig en lief.  
Even laten zien waarin ik heb gezwommen. Heerlijk om in af te koelen!
Altijd weer een plekje om even te drinken.

zondag 13 mei 2018

Gaat het een plaag worden?

Voor mijn honden in ieder geval niet. Want ze zijn erg schuw! 
We hebben al jarenlang waterschildpadden in de gracht. Waarschijnlijk wilde iemand ooit zijn schildpadjes kwijt. Wat eerst leuk was voor zijn kinderen werd later een obstakel in huis. Dan maar de gracht in... zo ongeveer...
Dus hadden we jarenlang 1 of 2 waterschildpadden die vooral met mooi zonnig weer werden gezien als ze lagen te zonnen op een plank in het water. Daarna werd er een gevangen door een visser en weer later werd er een doodgereden op de Oenselsestraat. Het leuke is dat deze waterschildpadden gaan floreren in de gracht. Ze hebben het goed naar hun zin. Eten in overvloed en geen natuurlijke vijand. Alleen met het oversteken naar een andere gracht even opletten met oversteken. Ja, het word exotisch in de gracht. Wie en wat volgt? In de laatste decennia is hier al de Aalscholver en Reiger bij gekomen. Ook het aantal eendensoorten neemt toe. Dus een nieuwe exoot kan er wel bij. Er zijn genoeg mensen die zo'n beestje nu gewoon thuis hebben en er over een paar jaar vanaf willen...Een krokodilletje zou hier niet misstaan... 


Heerlijk in het zonnetje laten opwarmen!

zaterdag 12 mei 2018

Uitwaaien in IJmuiden (en oefenen met maken van een selfy..)

22 April togen Jitte en ik richting Amsterdam waar we hadden afgesproken met Remi, Elke en Joris. Doel was een gezellige dag en dat wilden we doen door eerst lekker op het strand van IJmuiden richting Bloemendaal te lopen (tot Parnassia) en weer terug. Het was prima weer. Zonnig en weinig wind. De honden hadden het naar hun zin. Op de terugweg zagen we een dreigende lucht boven Velsen hangen maar we konden droog de auto bereiken. Nu richting Amsterdam waar Elke bij Buurtboerderij 'Ons Genoegen', vlakbij het Westerpark, had gereserveerd. Het restaurant wordt gerund door vrijwilligers en ze hebben live-muziek. Dit keer speelde daar een prima gitarist. Het eten is daar zeer smakelijk en eenvoudig. De plek en de sfeer is daar heel erg fijn. We konden daar heerlijk buiten eten en je waande je niet in Amsterdam, zoveel groen om je heen. Kortom een heerlijke dag en veel genoten!



Het valt ook niet mee zo te prutsen met m'n mobieltje..
Gelukkig kreeg ik enige tactische aanwijzingen..ik zie ook enige bezorgdheid en leedvermaak.... 

Tijd om mijn blooper te laten zien....

woensdag 21 maart 2018

Floris ingezet als duwboot

Op de training was een 'sleep' met een gans uitgezet. Het bleek een lastige omdat de sleep door laag water ging en er zaten een aantal bocht in de sleep. Op het filmpje is te zien waar Floris terug kwam door het water. Op dat zelfde punt begon de sleep. Dus moest Floris eerst over water naar dat punt worden gedirigeerd en daarna moest hij de sleep oppakken en uitwerken. Wat je ziet is het laatste stukje van de oefening. Door het gewicht van de gans zie je weinig van Floris. Hij duwt de gans over het water. Eenmaal op het land moet hij het nog netjes afgeven (natuur zonder schudden) Dat lukte prima, dus Floris blij en het baasje blij!




donderdag 15 maart 2018

Plasticsoep versus eigenbelang


Django en Floris houden de 'wacht' op onze buit

Op mijn wandelingen met mijn honden kom ik in de uiterwaarden veel plastic afval tegen. Dan neem ik met regelmaat een plasticzakje mee van huis om plasticafval uit de natuur te halen. Waarom doe ik dat? Voornamelijk omdat ik het erg onesthetisch vind al dat afval op plekken waar het niet thuishoort. Dat plastic heeft een reis gemaakt van 0 tot wel 900 km voordat het in de oogharen van de rivier beland! Natuurlijk gaat het door mijn hoofd dat het plasticafval uiteindelijk in zee terecht komt en dat die arme vissen daar tussendoor moeten zwemmen en erger, dat ze er aan dood kunnen gaan.
Dan hoor ik ook de stem van oud politicus Jan Terlouw zeggen: "We moeten de wereld goed achterlaten voor onze kinderen en kleinkinderen én het is oplosbaar!". Nu weet ik inmiddels dat we geen directie acties van politici kunnen verwachten; die komen alleen in beweging als er kiezersstemmen te werven zijn, als er veel mensen hun verontwaardiging laten doorklinken op de plekken die er toe doen of als ze door een importante mogendheid worden gecorrigeerd of terecht worden gewezen.
Wat ik de laatste tijd wel waarneem is, dat er belangrijke organisaties er aandacht aan geven. Dan huilen de politici even mee en kijken daarna in het rond of er ook mensen zijn die gaan morren. Zo niet, dan gaat de gekte van alledag gewoon door. Nu zag ik ook een actievoerder die met een deurwaarder voedseldistributies bezocht om hen in beweging te brengen om in ieder geval statiegeld te heffen op petflesjes. Dan krijg je met gladde jongens te maken die ervoor kiezen zich van de domme te houden en komen dan met een verhaal van: “De anderen (concurrenten) doen het ook niet!”. Dan hoor ik weer die zin van Jan in mijn hoofd: “Het is oplosbaar”. Inmiddels weet ik ook dat de ‘vonk’ van ‘onderaf’ moet komen. Dus van de echte helden, vrije geesten, deurenbonkers en levenskunstenaars! Ja, wie zijn dat dan, want als ik naar het gedumpte plastic kijk, die na elke hoge waterstand van de rivier terugkomt en erger word, dan lijkt me ook een rol weggelegd voor visionairs, zoals Jan Terlouw, die hun gedachtegoed op inspirerende wijze aan ons kunnen overbrengen zodat leerkrachten, universiteiten, meesters, uitvinders ermee aan de slag kunnen gaan richting de mensen die het zomaar laten gebeuren en de veroorzakers. Want naar mijn mening komt die afval door onwetendheid, luiheid, gewoonte, winstbejag en geestelijk onvermogen. Nu is aan dat laatste weinig te doen dus kunnen we ons richten op de rest en laten we dat maar gemakshalve ‘cultuur’ noemen. Het begint met onze opvoeding! Voorbeeld: Zo liep mijn vrouw in de stad achter een vrouw met een kinderwagen. De vrouw stak een snoepje in haar mond en gooide het plasticwikkeltje op de grond, waarop mijn vrouw zei: “Mevrouw, u laat iets vallen”. De vrouw keek om en zei:”Nee hoor, ik heb het niet meer nodig”. Dit gedrag is nu een onderdeel van onze 'cultuur' geworden!
Waarmee ik wil zeggen dat het bij de mensen diep geworteld zit. Het wordt dus een hele klus.
Een andere en moeiteloze oplossing is dat we er helemaal niets aan doen. We kijken de andere kant op en richten ons, als een heilige mantra, op hetgene waar we mee bezig zijn. Dus we kopiëren de ene dag naar de andere. We staan op, doen wat we normaal gesproken doen, werken, eten, TV kijken en weer naar bed. De plasticsoep wordt groter en groter, komt in de vissen dus in de voedselketen, wij eten vis (met plastic) gaan uiteindelijk dood, gaan de grond in en dan……neemt Moeder Aarde het weer over en het plastic komt weer in de Aarde terecht waar het ook vandaan kwam. Eigenlijk dus niet zoveel aan de hand, het is gewoon een kwestie van tijd én die is in overvloed en we hebben daarop (gelukkig) geen invloed. Dus laat het maar gebeuren en vertel je kinderen en kleinkinderen maar dat je wegkijken ook een ‘deugd’ is. En dat je alle vertrouwen heb in je nakomelingen dat zij daarmee kunnen leven.
Voorlopig blijf ik mijn plastic zakjes vullen....



maandag 5 februari 2018

Groene weelde was vandaag kale natte weelde

Vandaag een gezellige dag met Koert en Beer gehad. Beer had nog een verjaardagsbezoek van ons te goed dus reden we naar Amsterdam om vader en dochter op te halen voor een bezoek aan de 'Groene Weelde'. Dit gebied staat voor vele beter bekend als de Floriade in 2002. Nu was het koud en winderig en we zagen dat vele bomen de laatste januaristorm niet hadden overleeft. Toch was het heerlijk de honden uitlaten. Die hebben daar volop de ruimte en lekkere luchtjes om uit te werken. Natuurlijk moesten ze onderweg even afkoelen in de vele slootjes. Onderweg kwamen we een soort van uitkijkpost tegen van zo'n 40 meter hoog. Dus gingen we dit bouwwerk even onderzoeken en konden we van het uitzicht genieten. Bij de auto gekomen werden de honden flink droog gemaakt door Beertje en dat deed ze voortreffelijk!



Eindelijk boven gekomen




 Weer op de terugweg...

 Floris en Django worden onder handen genomen door Beertje. Super!

Zo te zien is Floris er erg blij mee....