woensdag 20 december 2017

Bevers in Bommel!

Binnen een straal van 700 meter van mijn huis zijn Beversporen aangetroffen. Ik dacht dat ik in een stad woonde waar je geen Bevers (Castor Fiber) zou verwachten. Maar nee, de realiteit is anders! Na de Vos is nu ook Bever een inwoner van Bommel. Een deskundige melde in de plaatselijke krant dat het mogelijk een Bever is geweest op doorreis. Zelf vind ik het een prettige gedachte dat dieren hier weer kunnen gedijen. Dat was zo'n 20 jaar geleden wel anders. Voor die periode werd de Waal gebruikt als vuilnisplek voor de meest uiteenlopende bedrijven. Het was een grote riool waar dieren zich niet thuis voelde en aan de vervuiling dood gingen. Dat is nu gelukkig anders. Zo zijn er naast de Zalm weer Aalscholvers, Zoetwaterkrabben en Mosselen, meerdere soorten Reigers, IJsvogels en nu ook de Bever. Super! Wat kunnen we in de nabije toekomst nog meer verwachten? Ik hoop op de Otter. Een prachtdier. Sierlijk, snel, behendig en sociaal. Hebben we nodig in Nederland. Op de Hoge Veluwe zou de Wolf ook niet misstaan. Voorlopig ben ik tevreden met de Bever, al zijn de beheerders van de dijken daar niet zo blij mee. Kort na de ontdekking van deze Bever(s) zijn er nabij de knaagplek vele bomen gerooid. Ik zeg: "geef ze een mooie plek om te gedijen!".



Natuurlijk gingen we als meelevend comité de knaagplek in ogenschouw nemen. Volgens Floris scheelt het veel kapwerk voor de beheerder... 

dinsdag 24 oktober 2017

Beer Back in Bommel

Het is altijd weer een feestje als Beertje in Bommel is. Ze is n.l. gek op onze honden. Daarnaast is ze ook heel creatief en dit keer werd uit klei een vader en zoon Stegosaurus geboetseerd. 

 Dit is zoonlief Stegosaurus
 Nog even op de foto bij het afscheid.
Zoonlief met zijn vader genietend in het groen.

woensdag 11 oktober 2017

Gewijde grond op de Hondsrug

We waren in het weekend van 6, 7 en 8 oktober 2017 in Schoonoord (20 km van Emmen. Daar waren we te gast op het terrein van Rijmaran. Dat is bij het Slenerbos en het bleek daar een oud bewoond gebied te zijn. Op zaterdagmorgen lied ik de honden uit en ging het bos in. Op een gegeven moment doemde daar een hunebed op. Dat is best wel een ervaring als je daar in alle stilte in de ochtendnevel in oog komt te staan met zo'n oud monument. De hunebedden in Drenthe werden zo'n 5000 jaar geleden bebouwd en zijn de oudste monumenten in Nederland. In Drenthe staan er maar liefst 52 stuks. Binnen een straal van 30 kilometer vind je ze allemaal. Ze zijn gebouwd door het Trechterbekervolk, van zwerfkeien die in de IJstijd naar Drenthe zijn meegevoerd. De meeste hunebedden staan in het Hondsruggebied. Genoemde hunebed bleek nr. D49 te zijn en is ook bekend onder de naam: De Papeloze kerk. 

We waren daar niet voor de monumenten maar voor de jachthondentraining van mijn trainingsgroepje en de overige groepjes. Bij elkaar 24 mensen en 18 honden. 24 mensen die dol op hun hond zijn en er zin in hebben een fijn weekend te vieren met ontspanning en humor en ook met leuke jachtoefeningen. Het is dan dolle pret als er na het eten een quiz word gedaan in de grote tent. Een quiz over de jacht en onze honden. Maar dan één met onverwachte wendingen en uitkomsten. Dan gaan er veel mensen aan het einde van de avond met zere lachspieren naar hun bed.

Overdag zijn we weer in het bos te vinden en zijn we weer even serieus met de jachtproeven bezig. Voor Jitte en mij bekend het een leuk weekend samen met fijne mensen en leuke activiteiten.

Ik had mijn gitaar meegenomen om, als daar hét moment voor was, de groep te laten zingen op bekende popliedjes. Maar op de eerste kennismaking op vrijdagavond ging er iets goed mis. Een haakje wat aan de riem van Floris zat ging in mijn vingertopje van de linkermiddelvinger en door de trekkracht trok het haakje er een scheur in. E.e.a. was een reden om naar het ziekenhuis te Emmen te gaan. Daar is het gehecht en kreeg ik een tetanuskuur (2 injecties en later thuis nog eens 2) 
 Lastig om zo gitaar te spelen.... 

Inmiddels een ventielslangetje om de haak gedaan.
 In de Papeloze kerk kan je best wel een dummy verstoppen...
 Floris! Naar rechts!
 De 'wachtkamer'
 Even kijken of we de proef kunnen volgen...
 Django met een 'verse' dummy!
 Soms lang wachten....maar dat kan ook met plezier!
 Gevonden....in de restanten van landbouwgrond uit het IJzerentijdperk.
 Héél voorzichtig het sneetje brood naar de baas brengen....
Een sneetje ongeschonden brengen is best heel knap! Dat lukte maar 3 honden (van de 18)
 Baasje tevreden!
Dat zijn de toeschouwers ook!

dinsdag 25 juli 2017

Vakantie Oostenrijk

Drie weken met vakantie en dit jaar naar Oostenrijk. Froukje en Ian wonen nu 15 km van Zell am See in een klein dorpje. Twee van de vier huizen die ze bouwen zijn klaar en dat betekent dat om hun huis nog veel bouwbedrijvigheid is. Wij zijn zelf neergestreken zo'n 30 km van Zell am See op een camping in Hollersbach. Daarvoor hebben we nog even in Mittersill gestaan. Ja, dan zit je aan het Nationalpark Hohe Teuern. In dat park hebben we mooie uitstapjes kunnen maken. Die wandelingen waren op het lijf geschreven van Django en Floris. Zelf het koude water hielt ze niet tegen om zich te laten afkoelen in meertjes en beekjes.
De tochten naar de Weißsee en de langste waterval van Europa bij Krimm waren echt hoogtepunten. Ook de wandeling naar de Hintersee is een aanrader. Toen we na de koffie met Agfelkuchen weer aan onze terugtocht begonnen, kwamen we langs een verharde weg waarop een auto stil bleef staan en de bestuurder onze richting op keek. Ze draaiden hun ramen open en toen zag ik een reuenkop van een Grote Münsterlander. Django en Floris kwamen gelijk in actie en gingen er op af. We spraken wat met de inzittende en toen ze weer doorreden nam mijn honden een sprint achter de auto aan. Na zo'n 100 meter stopte de auto weer en mijn honden stonden tegen de auto op om contact te maken. Ik heb ze toen moeten aanlijnen waardoor de auto weer door kon gaan.
En natuurlijk de bezoekje aan Anna en Dara waren feestjes! Jitte is met ze mee gegaan naar hun laatste schooldag van de Kindergarten. 


 Wat een leuk weerzien, maar nu in Oostenrijk!
 Op de achtergrond de Hintersee
 Op 2000 m. bij de Weißsee. 



Als het maar koud is...
Het plaatje spreekt voor zich...

maandag 5 juni 2017

Terug in Quadenoord

Met Pinksteren kamperen doe ik de honden veel plezier mee. En niet alleen de honden. Als Aoife en Beer erbij zijn is het helemaal feest voor de honden en ook voor ons! Het was droog, zonnig en nog warm ook. Even bijtanken door uit de dagelijkse beslommeringen te stappen en schone lucht in te ademen en met de familie bij te kletsen.

 Django en Floris komen niets tekort!

Wij trouwens ook niet!

Afkoelen in de Waal

Eigenlijk gebeurd het afkoelen het gehele jaar door. Maar met mooi weer is het toch weer iets extra's. Even het water in, dan weer eruit om sporen van konijnen te zoeken, en ook even controleren of de 'baas' er nog is... Het is gewoon heerlijk toeven aan de waterkant en er 'moet' helemaal niets.


dinsdag 9 mei 2017

SOS! Hond in de Kil achtergebleven!

De ochtend na mijn verjaardagsfeestje kreeg ik een WhatsAppje van vriendin Jeannette dat er een jonge hond in de grienden van de Hurnse Kil was achtergebleven. Nu moest ik de honden toch nog uitlaten en met mijn zoon, dochter en vriend liepen we gelijk die kant op. Toen we nabij de Kil kwamen kreeg ik een telefoontje van Jeannette die haar locatie doorgaf. Bij haar aangekomen zagen we dat het hoge water van de rivier in de Kil overliep waardoor het water in de Kil aan het stijgen was. Jeannette gaf de locatie aan waar het hondje het laatst was gezien. En dat was een plek van dichte begroeiing én al met water. We hoorde in de verte een blaffende hond. Het was een 'gewone neutrale blaf'. Het zou van een andere hond kunnen zijn hoewel je daar niet voor je plezier zou gaan lopen. Ik heb mijn honden het gebied ingestuurd en ze kwamen na 10 minuten weer terug zonder enige aanwijzing. Een kwartier later hoorde we een blaf van een hond in nood! We konden ook aardig inschatten waar de blaf vandaan kwam. De afstand werd door ons ingeschat met zo'n 200 a 250 meter. We stonden nu al aan de waterlijn van het stijgende water. Jeannette had haar besluit genomen: ze moest daar naar toe. Ook mijn dochter Elke besloot met haar mee te gaan het water in. We hebben ze nog nagekeken en snel waren ze al tot kniehoogte in het water en ze gingen verder de grienden in. Toen we uit het gebied liepen kwamen we de eigenaar Pink tegen en ook zij ging het tweetal achterna. Een half uur later werd ik gebeld door Elke. Ze zei:"we hebben hem gevonden. Hij was totaal ontredderd en trilde van de kou omdat hij zo lang in het water verbleef en niet weg kon komen". Gelukkig, de reddingsactie was gelukt! Later kreeg ik haar foto's toegestuurd! Hulde aan de dappere vrouwen!
 Gevonden en gered. Weer veilig bij haar baasje!
 Een mooi moment om stil bij te staan!
Nu terug naar droger gebied.