Drie weken met vakantie en dit jaar naar Oostenrijk. Froukje en Ian wonen nu 15 km van Zell am See in een klein dorpje. Twee van de vier huizen die ze bouwen zijn klaar en dat betekent dat om hun huis nog veel bouwbedrijvigheid is. Wij zijn zelf neergestreken zo'n 30 km van Zell am See op een camping in Hollersbach. Daarvoor hebben we nog even in Mittersill gestaan. Ja, dan zit je aan het Nationalpark Hohe Teuern. In dat park hebben we mooie uitstapjes kunnen maken. Die wandelingen waren op het lijf geschreven van Django en Floris. Zelf het koude water hielt ze niet tegen om zich te laten afkoelen in meertjes en beekjes.
De tochten naar de Weißsee en de langste waterval van Europa bij Krimm waren echt hoogtepunten. Ook de wandeling naar de Hintersee is een aanrader. Toen we na de koffie met Agfelkuchen weer aan onze terugtocht begonnen, kwamen we langs een verharde weg waarop een auto stil bleef staan en de bestuurder onze richting op keek. Ze draaiden hun ramen open en toen zag ik een reuenkop van een Grote Münsterlander. Django en Floris kwamen gelijk in actie en gingen er op af. We spraken wat met de inzittende en toen ze weer doorreden nam mijn honden een sprint achter de auto aan. Na zo'n 100 meter stopte de auto weer en mijn honden stonden tegen de auto op om contact te maken. Ik heb ze toen moeten aanlijnen waardoor de auto weer door kon gaan.
En natuurlijk de bezoekje aan Anna en Dara waren feestjes! Jitte is met ze mee gegaan naar hun laatste schooldag van de Kindergarten.
Wat een leuk weerzien, maar nu in Oostenrijk!
Op de achtergrond de Hintersee
Op 2000 m. bij de Weißsee.
Als het maar koud is...
Het plaatje spreekt voor zich...
Met Pinksteren kamperen doe ik de honden veel plezier mee. En niet alleen de honden. Als Aoife en Beer erbij zijn is het helemaal feest voor de honden en ook voor ons! Het was droog, zonnig en nog warm ook. Even bijtanken door uit de dagelijkse beslommeringen te stappen en schone lucht in te ademen en met de familie bij te kletsen.
Django en Floris komen niets tekort!
Wij trouwens ook niet!
Eigenlijk gebeurd het afkoelen het gehele jaar door. Maar met mooi weer is het toch weer iets extra's. Even het water in, dan weer eruit om sporen van konijnen te zoeken, en ook even controleren of de 'baas' er nog is... Het is gewoon heerlijk toeven aan de waterkant en er 'moet' helemaal niets.
De ochtend na mijn verjaardagsfeestje kreeg ik een WhatsAppje van vriendin Jeannette dat er een jonge hond in de grienden van de Hurnse Kil was achtergebleven. Nu moest ik de honden toch nog uitlaten en met mijn zoon, dochter en vriend liepen we gelijk die kant op. Toen we nabij de Kil kwamen kreeg ik een telefoontje van Jeannette die haar locatie doorgaf. Bij haar aangekomen zagen we dat het hoge water van de rivier in de Kil overliep waardoor het water in de Kil aan het stijgen was. Jeannette gaf de locatie aan waar het hondje het laatst was gezien. En dat was een plek van dichte begroeiing én al met water. We hoorde in de verte een blaffende hond. Het was een 'gewone neutrale blaf'. Het zou van een andere hond kunnen zijn hoewel je daar niet voor je plezier zou gaan lopen. Ik heb mijn honden het gebied ingestuurd en ze kwamen na 10 minuten weer terug zonder enige aanwijzing. Een kwartier later hoorde we een blaf van een hond in nood! We konden ook aardig inschatten waar de blaf vandaan kwam. De afstand werd door ons ingeschat met zo'n 200 a 250 meter. We stonden nu al aan de waterlijn van het stijgende water. Jeannette had haar besluit genomen: ze moest daar naar toe. Ook mijn dochter Elke besloot met haar mee te gaan het water in. We hebben ze nog nagekeken en snel waren ze al tot kniehoogte in het water en ze gingen verder de grienden in. Toen we uit het gebied liepen kwamen we de eigenaar Pink tegen en ook zij ging het tweetal achterna. Een half uur later werd ik gebeld door Elke. Ze zei:"we hebben hem gevonden. Hij was totaal ontredderd en trilde van de kou omdat hij zo lang in het water verbleef en niet weg kon komen". Gelukkig, de reddingsactie was gelukt! Later kreeg ik haar foto's toegestuurd! Hulde aan de dappere vrouwen!
Gevonden en gered. Weer veilig bij haar baasje!
Een mooi moment om stil bij te staan!
Nu terug naar droger gebied.
Je bent hond óf je bent het niet. Als Aoife met de LEGO speelt kan Floris niets anders doen dan toekijken. Het is niet anders. Wel is het mooi om te zien wat Aoife al zo maakt!
Tja Floris, het is niet anders!
Dan maar een wandeling over de Wallen! Daar weet ik wel de weg...
Beer in Bommel betekent lekker wandelen...
Als je een feestje heb gegeven, blijft er vaak wat lekkers over. Dit keer was het een heuse appeltaart van de warme bakker! En als je dan al een paar uur heb getraind en ook nog op een zonnetje wordt getrakteerd, heb je een sublieme koffiepause!
vlnr: Floris, William, Jules, Hans met Ruby
Hans heeft met Ruby afscheid genomen van ons groepje en we zullen hun de komende maanden niet zien. Hans is n.l. naar warmere oorden vertrokken om daar zeeën te bedwingen. Ruby is inmiddels al een aardige zeehond geworden en heeft daar ook zijn eetgewoonte op aangepast. Trainen gaat nu met de Franse slag en als ze weer bij ons groepje aansluiten dan heeft Ruby i.i.g. een commando erbij geleerd n.l. 'zoek stokbrood!'
Ruby met een 'vers' Frans stokbrood ipv een echt Hollandse dummy!
We brachten een bezoekje in Buren. Een vriendin had daar haar expositie met nog meer kunstenaars. Dan ga ik altijd even googelen om te zien of er nog mooie losloopgebieden in de buurt zijn. In Zoelen vond ik er één, en wel een hele mooie: het Zoelense bos, incl. met een heus kasteel!
Je kan daar een aardige wandeling maken, d.w.z. een rondje van ca. één uur. En dan kom je vanuit het bos in oog met een kasteel. Een hele mooie plek. Hondjes weer tevreden en.....de baasjes ook!
Het kasteel van Zoelen; een welkom rustmoment
