Weer eens met z'n vieren op pad. Oude tijden herleven...

Baasje van Derit was onthand en dus hem maar meegenomen op het middaguitstapje van Django en Floris. Derit wordt wel eens meer door andere mensen uitgelaten en het leuke van hem is dat hij weet wie hem op dat moment uitlaat ongeacht welke bevriende hond(en) hij ook tegenkomt onderweg. Vanmiddag scheen de zon en Derit was zo sportief om zich van zijn beste kant te laten zien. Dus alle drie de Waal in om af te koelen. Leuk om zo met drie honden te lopen.

Een doorsnee zondagmorgen....

Soms vergeet ik het maar op zondagmorgen begint hier om 09:45 uur de klokken te luiden ter aankondiging van de aanstaande kerkdienst. Menig kerkganger weet dan dat hij nog een kwartiertje heeft om naar binnen te gaan. Dat gelui is voor de oren van Floris niet te doen. Zodra het luiden begint zet hij een aria in, maar dan op z'n honds. Nu waren we in het park en dat leverde het volgende filmpje op:

Na de aria gelijk in bad. Nou ja, bad... Meer de plomp in vol met kroos.. Hij komt er als een Hulkje weer uit. Uiteindelijk mag hij de Waal weer in om zijn normale kleur terug te krijgen.

                                       En nu: op naar de Waal!! 

Op korte afstand (Rossum) zijn er veel ooievaars met nesten. Als er bij ons wordt gehooid zijn ze er als de kippen bij. Zulke prachtige vogels zie je niet snel over het hoofd. Ze lopen dan heel statig naar voedsel te zoeken maar houden intussen de omgeving in de gaten. Dus Django en Floris maar aanlijnen om die vogels hun gang te laten gaan.

Even eruit....

Met de caravan er even tussenuit in Nederland. Dan ga je er vanuit dat er truien en een regenjack mee moeten. Dit jaar verliep dat wel even anders dan verwacht. Het eerste weekend waren Aoife en Beer op bezoek. Beer was samen met Koert dus dat beloofde veel gezelligheid zo met ze vijven. Lekker met de honden gewandeld, bij de caravan veel leuke dingen gedaan zoals 'IJswinkeltje' spelen waarbij Beer en Aoife de caravan hadden veranderd in een echte ijswinkel. We hebben de Panoramahoeve bezocht en lekkere pannenkoeken gegeten. Nadat de familie weer huiswaarts keerde werd het weer steeds warmer met als absolute hoogte punt die donderdag toen het kwik boven de 40 graden kwam. We stonden wel in de schaduw onder bomen maar de warmte kwam gewoon overal. Dus hebben we veel geluierd, gelezen, veel water gedronken en kleine rondjes met de honden gemaakt. Intussen hadden we stiekem heimwee naar ons koel huis...

                                Kan die verwarming ook uit???

En nu doorpakken!

Floris en ik zijn al lekker, met ons trainingsgroepje, aan het richten op de proeven. Ik heb me opgegeven bij 2 proeven t.w. 1 SJP in Haaften op 17 augustus (open voor Grote Münsterlanders en Vizsla's) en 1 MAP A in Rha (open voor staande honden) georganiseerd door de vereniging van de Duitse korthaar i.s.m. de Nederlandse Grote Münsterlander vereniging. 
De trainingen verlopen altijd op een ontspannen manier. Gewoon op het gewenste MAP- niveau en tevens gericht op de gewijzigde proeven op de SJP. Deze worden dit jaar voor het eerst doorgevoerd en dan moet wel even de knop om. Niemand heeft hiermee ervaring maar het staat wel allemaal beschreven. Dus veel hondeneigenaars zijn hier heel druk mee om straks beslagen ten ijs te gaan. 

Zelf richt ik me nu op de I proef van de SJP. Hierbij wordt de hond twee maal 'vooruit' gestuurd naar een duif. Een duif op 130 m en de ander op 100 m. Deze liggen ca. 50 m uit elkaar. Ik denk dat in augustus het er wel inzit. 

Tijdens de training moet er ook veel worden gewacht totdat het weer de beurt is voor Floris. Met die tijd weet Floris wel raad. Gewoon een fijn plekje opzoek uit de zon...

We zijn de winter door...

Gelukkig kunnen we de winter nu achter ons laten. We hebben trouwens wel kunnen genieten van deze winter. Met Floris ben ik op de maandag blijven trainen met mijn trainingsgroepje. Op 23 maart hebben we nog een Koppelwedstrijd gedaan in Heerle (bij de Bolusberg) Dat deden we met Jules van Hassel met zijn Flatcoated retriever Yalla. We hadden ons voorgenomen dat we ontspannen de wedstrijd in zouden gaan omdat er niets voor ons op het spel stond. Aan de andere kant wil je toch zo veel mogelijk apporten binnen halen. Floris werd op de meeste apporten ingezet en bracht er 1 niet binnen. De reden? Het was een Muskusrat en daarmee hij nog nooit geoefend. Hij is op de proef er wel een paar naar gedirigeerd maar hij nam hem niet in zijn bek. Toen ik dat tegen de keurmeester vertelde zei hij: "probeer het maar met deze Muskusrat". Toen ik deze van me afwierp en Floris het apportcommando gaf, deed hij het wel en bracht de rat netjes binnen. 
Uiteindelijk eindigde we op een plaats in de middenmoot en het belangrijkste was dat de honden het erg goed hadden gedaan en wij hadden een leuke dag.

Django heeft de ziekte van Cushing wat voor hem betekent dat hij veel drinkt. Daarnaast is hij vraatzuchtig geworden. Steelt nu bv een koekje van de tafel of iets eetbaars van het aanrecht. Het is even oppassen geblazen met Django in de keuken en ook tijdens de wandelingen zoek hij naar iets eetbaars. Voorts is hij vaak onrustig en hijgt bij het uitlaten. Hij is wel goed mobiel en kan je zien dat zijn hart het nog prima doet. Door zijn doofheid houdt hij ons goed in de gaten en dat maakt het ook wel weer hanteerbaar. Ik kan veel met handgebaren doen en gelukkig ook op afstand. 
Hij heeft een aantal onderzoeken gehad toen vermoed werd dat hij die ziekte had. Dit had ten doel om na te gaan waarvan het vandaan komt. Dat hebben ze niet kunnen vastgestellen en had ik die onderzoeken net zo goed ook niet kunnen doen. Omdat Django al behoorlijk op leeftijd is (ruim 12 jaar), krijgt hij hiervoor niet de peperdure medicijnen maar houd ik hem wel goed in de gaten. Hij zal er wel een keer aan overlijden maar zover is het nog niet en draait hij gewoon nog met het de uitlatingsrondjes mee. 

 Op mijn leeftijd heb ik wel mijn rust nodig...zeker na het tennissen..

 Binnen 1 km van ons huis komen we al de sporen van bevers tegen. Even een inspectie..

 Wie komt daaraan gelopen???

 Dit is mijn privéhuis. Wel even bellen als je langs wilt komen..

Ze zeggen vaak dat we niet 'sporen'. Niets van waar!!

Rivieren

Iedere jager weet wat 'rivieren' is met je hond. Voor de outsider: dat is werken met je hond vóór het schot. Met je hond loop je dan door het veld op zoek naar wild. Tijdens de loop maak je korte slagen dwars op de windrichting. Je hond volgt jouw bewegingen maar dan vergroot. Dus loopt je hond verder door en van je af. Zodra de hond verwaaiing krijgt van wild, gaat de hond 'voorstaan' en maakt dus niet zijn pas af. Meestal zal hij met een voorpoot zijn pas niet afmaken en houdt deze ingetrokken. 

Maar deze keer heb ik het over een ander soort 'rivieren'. Met de rederij Riveer kan je opstappen op een veerboot vanaf Zaltbommel, Brakel, Loevestein, Woudrichem en Gorinchem. De fietsen mogen mee en ook honden zijn gratis. Vanaf Zaltbommel gaat een snelle veer die stopt in Brakel en Loevestein. Voor 10,= euro kan je de hele dag van de boten gebruik maken. 

Jitte, de honden Django en Floris, en ik gingen deze zomer riveeren. Een hele belevenis met zo'n snelle boot (45 km per uur) over de Waal. Na iets meer dan een half uur waren we in Loevestein en daar zijn we eerst gaan wandelen in het prachtige Monnikenland. Daarna een bezoek gebracht aan kasteel Loevestein waar op dat moment heel veel activiteiten waren. We hadden zelf tijd om met de veerpont naar Woudrichem te gaan voor een heerlijke wandeling over en door de vesting. Met de veerpont weer naar Loevestein om daar op de snelle veerboot te stappen. Al met al een geslaagd dagje in middeleeuwse sferen. De dienstregeling is in de zomermaanden anders dan de overige maanden dus raadpleeg wel hun dienstregeling.

Gezelligheid op kasteel Loevestein

 Welke kan gaan we op?

 Ik houd hier wel de wacht!

We gaan lekker het Monnikenland op..

 Nog even naar Woudrichem

Gelukkig kan je op de snelle boot je nog even vasthouden..

Terug in het Pinzgauwer tal

Ook dit jaar togen we naar Oostenrijk. We hadden een tussenstop in Duitsland bedacht anders dat we waren gewend. Dat pakte goed uit want deze camping lag ver over de helft van de totale route. De volgende dag hadden we dus een makkie en dat is ook wel nodig omdat in Oostenrijk de wegen veel meer slingeren en vaak geen snelwegen zijn. De route is wel heel mooi en afwisselend. Ook hier was het net als in Nederland en de rest van West-Europa gewoon warm maar toch net iets aangenamer. Misschien vanwege de bergen en dus minder uren zon? Floris had last van zijn rechter poot dus lange wandelingen zaten er dit keer niet in. Was met die warmte ook niet heel erg. We zochten het gewoon wat dichterbij en we waren vaak in het bos vlakbij de camping in Mittersill. De weken zijn weer voorbij gevlogen. We gingen regelmatig op bezoek bij familie in Lengdorf die ook een hond hebben. De Oostenrijkers houden hun hond vaak angstvallig aan de lijn, ook in het bos. Ze benaderen honden vaak ook heel voorzichtig. Naast de camping woont een Australian Shepherd teef en die was binnen de kortste tijd dikke vrienden met Django en Floris. 

 Op de achtergrond de hoogste berg van Oostenrijk: de piramidevormige Großglockner met zijn 3798 meter.

 Een doorkijkje van het Pinzgauer tal. Een mooi breed dal waar ook een smalspoor ligt van Zell am See over Mittersill tot aan Krimml. Hier staan we bij Mittersill.

 Een uitkijkje over Mittersill. De honden zochten even de schaduw op.

 Ja, en mocht je in de buurt zijn van Nedersill dan kan je je dorst lessen en honger stillen bij restaurant Backerhof! Ze maken daar de lekkerste pizza van heel het Pinzgauwer dal. Een aanrader! Gezelligheid is hier uitgevonden!

 Een uitzicht op Lengdorf. In de winter skigebied en in de zomer wandelgebied. Door het dal is trouwens goed te fietsen langs de beek. En je kan je fiets ook meenemen in het treintje van de Pinzgauwer localbahn. En dan weer terug met de fiets.

 Tja, zo warm was het. Soms 36 graden.

 Hier is Koekie een Franse Bulldog. Zo grappig en lief.  

Even laten zien waarin ik heb gezwommen. Heerlijk om in af te koelen!

Altijd weer een plekje om even te drinken.

Gaat het een plaag worden?

Voor mijn honden in ieder geval niet. Want ze zijn erg schuw! 
We hebben al jarenlang waterschildpadden in de gracht. Waarschijnlijk wilde iemand ooit zijn schildpadjes kwijt. Wat eerst leuk was voor zijn kinderen werd later een obstakel in huis. Dan maar de gracht in... zo ongeveer...
Dus hadden we jarenlang 1 of 2 waterschildpadden die vooral met mooi zonnig weer werden gezien als ze lagen te zonnen op een plank in het water. Daarna werd er een gevangen door een visser en weer later werd er een doodgereden op de Oenselsestraat. Het leuke is dat deze waterschildpadden gaan floreren in de gracht. Ze hebben het goed naar hun zin. Eten in overvloed en geen natuurlijke vijand. Alleen met het oversteken naar een andere gracht even opletten met oversteken. Ja, het word exotisch in de gracht. Wie en wat volgt? In de laatste decennia is hier al de Aalscholver en Reiger bij gekomen. Ook het aantal eendensoorten neemt toe. Dus een nieuwe exoot kan er wel bij. Er zijn genoeg mensen die zo'n beestje nu gewoon thuis hebben en er over een paar jaar vanaf willen...Een krokodilletje zou hier niet misstaan... 

Heerlijk in het zonnetje laten opwarmen!

Uitwaaien in IJmuiden (en oefenen met maken van een selfy..)

22 April togen Jitte en ik richting Amsterdam waar we hadden afgesproken met Remi, Elke en Joris. Doel was een gezellige dag en dat wilden we doen door eerst lekker op het strand van IJmuiden richting Bloemendaal te lopen (tot Parnassia) en weer terug. Het was prima weer. Zonnig en weinig wind. De honden hadden het naar hun zin. Op de terugweg zagen we een dreigende lucht boven Velsen hangen maar we konden droog de auto bereiken. Nu richting Amsterdam waar Elke bij Buurtboerderij 'Ons Genoegen', vlakbij het Westerpark, had gereserveerd. Het restaurant wordt gerund door vrijwilligers en ze hebben live-muziek. Dit keer speelde daar een prima gitarist. Het eten is daar zeer smakelijk en eenvoudig. De plek en de sfeer is daar heel erg fijn. We konden daar heerlijk buiten eten en je waande je niet in Amsterdam, zoveel groen om je heen. Kortom een heerlijke dag en veel genoten!

Het valt ook niet mee zo te prutsen met m'n mobieltje..

Gelukkig kreeg ik enige tactische aanwijzingen..ik zie ook enige bezorgdheid en leedvermaak.... 

Tijd om mijn blooper te laten zien....

Floris ingezet als duwboot

Op de training was een 'sleep' met een gans uitgezet. Het bleek een lastige omdat de sleep door laag water ging en er zaten een aantal bocht in de sleep. Op het filmpje is te zien waar Floris terug kwam door het water. Op dat zelfde punt begon de sleep. Dus moest Floris eerst over water naar dat punt worden gedirigeerd en daarna moest hij de sleep oppakken en uitwerken. Wat je ziet is het laatste stukje van de oefening. Door het gewicht van de gans zie je weinig van Floris. Hij duwt de gans over het water. Eenmaal op het land moet hij het nog netjes afgeven (natuur zonder schudden) Dat lukte prima, dus Floris blij en het baasje blij!

Plasticsoep versus eigenbelang

Django en Floris houden de 'wacht' op onze buit

Op mijn wandelingen met mijn honden kom ik in de uiterwaarden veel plastic afval tegen. Dan neem ik met regelmaat een plasticzakje mee van huis om plasticafval uit de natuur te halen. Waarom doe ik dat? Voornamelijk omdat ik het erg onesthetisch vind al dat afval op plekken waar het niet thuishoort. Dat plastic heeft een reis gemaakt van 0 tot wel 900 km voordat het in de oogharen van de rivier beland! Natuurlijk gaat het door mijn hoofd dat het plasticafval uiteindelijk in zee terecht komt en dat die arme vissen daar tussendoor moeten zwemmen en erger, dat ze er aan dood kunnen gaan.

Dan hoor ik ook de stem van oud politicus Jan Terlouw zeggen: "We moeten de wereld goed achterlaten voor onze kinderen en kleinkinderen én het is oplosbaar!". Nu weet ik inmiddels dat we geen directie acties van politici kunnen verwachten; die komen alleen in beweging als er kiezersstemmen te werven zijn, als er veel mensen hun verontwaardiging laten doorklinken op de plekken die er toe doen of als ze door een importante mogendheid worden gecorrigeerd of terecht worden gewezen.

Wat ik de laatste tijd wel waarneem is, dat er belangrijke organisaties er aandacht aan geven. Dan huilen de politici even mee en kijken daarna in het rond of er ook mensen zijn die gaan morren. Zo niet, dan gaat de gekte van alledag gewoon door. Nu zag ik ook een actievoerder die met een deurwaarder voedseldistributies bezocht om hen in beweging te brengen om in ieder geval statiegeld te heffen op petflesjes. Dan krijg je met gladde jongens te maken die ervoor kiezen zich van de domme te houden en komen dan met een verhaal van: “De anderen (concurrenten) doen het ook niet!”. Dan hoor ik weer die zin van Jan in mijn hoofd: “Het is oplosbaar”. Inmiddels weet ik ook dat de ‘vonk’ van ‘onderaf’ moet komen. Dus van de echte helden, vrije geesten, deurenbonkers en levenskunstenaars! Ja, wie zijn dat dan, want als ik naar het gedumpte plastic kijk, die na elke hoge waterstand van de rivier terugkomt en erger word, dan lijkt me ook een rol weggelegd voor visionairs, zoals Jan Terlouw, die hun gedachtegoed op inspirerende wijze aan ons kunnen overbrengen zodat leerkrachten, universiteiten, meesters, uitvinders ermee aan de slag kunnen gaan richting de mensen die het zomaar laten gebeuren en de veroorzakers. Want naar mijn mening komt die afval door onwetendheid, luiheid, gewoonte, winstbejag en geestelijk onvermogen. Nu is aan dat laatste weinig te doen dus kunnen we ons richten op de rest en laten we dat maar gemakshalve ‘cultuur’ noemen. Het begint met onze opvoeding! Voorbeeld: Zo liep mijn vrouw in de stad achter een vrouw met een kinderwagen. De vrouw stak een snoepje in haar mond en gooide het plasticwikkeltje op de grond, waarop mijn vrouw zei: “Mevrouw, u laat iets vallen”. De vrouw keek om en zei:”Nee hoor, ik heb het niet meer nodig”. Dit gedrag is nu een onderdeel van onze 'cultuur' geworden!

Waarmee ik wil zeggen dat het bij de mensen diep geworteld zit. Het wordt dus een hele klus.

Een andere en moeiteloze oplossing is dat we er helemaal niets aan doen. We kijken de andere kant op en richten ons, als een heilige mantra, op hetgene waar we mee bezig zijn. Dus we kopiëren de ene dag naar de andere. We staan op, doen wat we normaal gesproken doen, werken, eten, TV kijken en weer naar bed. De plasticsoep wordt groter en groter, komt in de vissen dus in de voedselketen, wij eten vis (met plastic) gaan uiteindelijk dood, gaan de grond in en dan……neemt Moeder Aarde het weer over en het plastic komt weer in de Aarde terecht waar het ook vandaan kwam. Eigenlijk dus niet zoveel aan de hand, het is gewoon een kwestie van tijd én die is in overvloed en we hebben daarop (gelukkig) geen invloed. Dus laat het maar gebeuren en vertel je kinderen en kleinkinderen maar dat je wegkijken ook een ‘deugd’ is. En dat je alle vertrouwen heb in je nakomelingen dat zij daarmee kunnen leven.

Voorlopig blijf ik mijn plastic zakjes vullen....

Groene weelde was vandaag kale natte weelde

Vandaag een gezellige dag met Koert en Beer gehad. Beer had nog een verjaardagsbezoek van ons te goed dus reden we naar Amsterdam om vader en dochter op te halen voor een bezoek aan de 'Groene Weelde'. Dit gebied staat voor vele beter bekend als de Floriade in 2002. Nu was het koud en winderig en we zagen dat vele bomen de laatste januaristorm niet hadden overleeft. Toch was het heerlijk de honden uitlaten. Die hebben daar volop de ruimte en lekkere luchtjes om uit te werken. Natuurlijk moesten ze onderweg even afkoelen in de vele slootjes. Onderweg kwamen we een soort van uitkijkpost tegen van zo'n 40 meter hoog. Dus gingen we dit bouwwerk even onderzoeken en konden we van het uitzicht genieten. Bij de auto gekomen werden de honden flink droog gemaakt door Beertje en dat deed ze voortreffelijk!

Eindelijk boven gekomen

 Weer op de terugweg...

 Floris en Django worden onder handen genomen door Beertje. Super!

Zo te zien is Floris er erg blij mee....

Bevers in Bommel!

Binnen een straal van 700 meter van mijn huis zijn Beversporen aangetroffen. Ik dacht dat ik in een stad woonde waar je geen Bevers (Castor Fiber) zou verwachten. Maar nee, de realiteit is anders! Na de Vos is nu ook Bever een inwoner van Bommel. Een deskundige melde in de plaatselijke krant dat het mogelijk een Bever is geweest op doorreis. Zelf vind ik het een prettige gedachte dat dieren hier weer kunnen gedijen. Dat was zo'n 20 jaar geleden wel anders. Voor die periode werd de Waal gebruikt als vuilnisplek voor de meest uiteenlopende bedrijven. Het was een grote riool waar dieren zich niet thuis voelde en aan de vervuiling dood gingen. Dat is nu gelukkig anders. Zo zijn er naast de Zalm weer Aalscholvers, Zoetwaterkrabben en Mosselen, meerdere soorten Reigers, IJsvogels en nu ook de Bever. Super! Wat kunnen we in de nabije toekomst nog meer verwachten? Ik hoop op de Otter. Een prachtdier. Sierlijk, snel, behendig en sociaal. Hebben we nodig in Nederland. Op de Hoge Veluwe zou de Wolf ook niet misstaan. Voorlopig ben ik tevreden met de Bever, al zijn de beheerders van de dijken daar niet zo blij mee. Kort na de ontdekking van deze Bever(s) zijn er nabij de knaagplek vele bomen gerooid. Ik zeg: "geef ze een mooie plek om te gedijen!".

Natuurlijk gingen we als meelevend comité de knaagplek in ogenschouw nemen. Volgens Floris scheelt het veel kapwerk voor de beheerder... 

Beer Back in Bommel

Het is altijd weer een feestje als Beertje in Bommel is. Ze is n.l. gek op onze honden. Daarnaast is ze ook heel creatief en dit keer werd uit klei een vader en zoon Stegosaurus geboetseerd. 

 Dit is zoonlief Stegosaurus

 Nog even op de foto bij het afscheid.

Zoonlief met zijn vader genietend in het groen.

Gewijde grond op de Hondsrug

We waren in het weekend van 6, 7 en 8 oktober 2017 in Schoonoord (20 km van Emmen. Daar waren we te gast op het terrein van Rijmaran. Dat is bij het Slenerbos en het bleek daar een oud bewoond gebied te zijn. Op zaterdagmorgen lied ik de honden uit en ging het bos in. Op een gegeven moment doemde daar een hunebed op. Dat is best wel een ervaring als je daar in alle stilte in de ochtendnevel in oog komt te staan met zo'n oud monument. De hunebedden in Drenthe werden zo'n 5000 jaar geleden bebouwd en zijn de oudste monumenten in Nederland. In Drenthe staan er maar liefst 52 stuks. Binnen een straal van 30 kilometer vind je ze allemaal. Ze zijn gebouwd door het Trechterbekervolk, van zwerfkeien die in de IJstijd naar Drenthe zijn meegevoerd. De meeste hunebedden staan in het Hondsruggebied. Genoemde hunebed bleek nr. D49 te zijn en is ook bekend onder de naam: De Papeloze kerk. 

We waren daar niet voor de monumenten maar voor de jachthondentraining van mijn trainingsgroepje en de overige groepjes. Bij elkaar 24 mensen en 18 honden. 24 mensen die dol op hun hond zijn en er zin in hebben een fijn weekend te vieren met ontspanning en humor en ook met leuke jachtoefeningen. Het is dan dolle pret als er na het eten een quiz word gedaan in de grote tent. Een quiz over de jacht en onze honden. Maar dan één met onverwachte wendingen en uitkomsten. Dan gaan er veel mensen aan het einde van de avond met zere lachspieren naar hun bed.

Overdag zijn we weer in het bos te vinden en zijn we weer even serieus met de jachtproeven bezig. Voor Jitte en mij bekend het een leuk weekend samen met fijne mensen en leuke activiteiten.

Ik had mijn gitaar meegenomen om, als daar hét moment voor was, de groep te laten zingen op bekende popliedjes. Maar op de eerste kennismaking op vrijdagavond ging er iets goed mis. Een haakje wat aan de riem van Floris zat ging in mijn vingertopje van de linkermiddelvinger en door de trekkracht trok het haakje er een scheur in. E.e.a. was een reden om naar het ziekenhuis te Emmen te gaan. Daar is het gehecht en kreeg ik een tetanuskuur (2 injecties en later thuis nog eens 2) 

 Lastig om zo gitaar te spelen.... 

Inmiddels een ventielslangetje om de haak gedaan.

 In de Papeloze kerk kan je best wel een dummy verstoppen...

 Floris! Naar rechts!

 De 'wachtkamer'

 Even kijken of we de proef kunnen volgen...

 Django met een 'verse' dummy!

 Soms lang wachten....maar dat kan ook met plezier!

 Gevonden....in de restanten van landbouwgrond uit het IJzerentijdperk.

 Héél voorzichtig het sneetje brood naar de baas brengen....

Een sneetje ongeschonden brengen is best heel knap! Dat lukte maar 3 honden (van de 18)

 Baasje tevreden!

Dat zijn de toeschouwers ook!