Lekker vier dagen even weg...

Tijdens het inpakken van de kampeerspullen en het ophalen van de caravan uit de stalling was het nog behoorlijk regenachtig. Toen we op Hemelvaartsdag vertrokken richting Groesbeek werd het al iets lichter. We hadden geboekt op een natuurcamping en het enige wat we wisten was dat het 14 plaatsen heeft en dat het zo'n 300 meter tegen het Reichswald in Duitsland ligt. De camping ( bijdebruuk-natuurcamping.blogspot.nl/) was al goed bezet en we kregen een mooi plekje toegewezen. Doordat er ook gezinnen met kinderen waren en campinggasten met honden gaf dat de camping gelijk iets levendig. Onze honden Django en Floris en onze siamees Prins kregen veel aandacht en daar lusten ze wel pap van. 
De vrijdag en volgende dagen was het zonnig en het bleef droog. Dus lekker honden uitlaten en lui een boek lezen. In het Reichswald is het mooi wandelen en omdat het een (eeuwenoude) productiebos is, lopen de paden keurig in een rechthoek zodat verdwalen bijna onmogelijk is. De honden mogen hier los lopen op de paden. Voor ons was het dus zaak om die twee neuzen in de buurt van het pad te houden. Dat hebben ze prima gedaan. Vlakbij de camping is een natuurgebied van Staatsbosbeheer met de naam: de Bruuk. Je kan hier heel mooi wandelen (honden aan de lijn) en dat hebben we een keer vlak voor zonsondergang gedaan. Een heerlijke stilte en adembenemend mooi. Er groeien hier zeldzame planten, er is groot en klein wild en er klinkt veel vogelgezang. Wat wil je nog meer. Zondagavond waren er nog maar 4 campinggasten over en dan ervaar je helemaal de rust van het gebied.
We hebben het op de camping goed naar ons zing gehad en de eigenaar Carolien van der Linden had voor iedereen de nodige aandacht en tijd voor een persoonlijk contact. Wij kunnen deze camping aanraden aan kampeerders die de rust en stilte zoeken, nieuwsgierig zijn naar een mooie omgeving en een wandeling of fietstocht willen ondernemen. Dat is hier allemaal te vinden.
Carolien heeft zelf een kruising tussen een Friese Stabij en een Bordercollie. De kop van deze reu lijkt veel op de Stabij en ziet er erg mooi uit. Ze vond onze honden heel rustig en heeft daarom dit plaatje van ons vastgelegd.

Het relaxen is begonnen....

Familiefoto's nestje Django & Vrommes

In dit bericht wil ik de komende periode wat foto's plaatsen die naar mij worden verzonden. Het primeur is voor een broertje van Floris en zoon van Django/Vrommes. Zijn roepnaam is Frits en zijn officiële naam is Cooper van Dorka's Plek. Als pup had hij de bijnaam 'witrug'.
Hij is ook wit gebleven en dat vind ikzelf erg mooi. Hij woont in België bij zijn baasjes Christine en Patrick. Hij gaat nu op jachttraining en we hopen daar nog veel van te horen.
Patrick veel succes gewenst met het trainen!

Als een echte kindervriend op de foto.




























Toch wel handig zo'n zwembad in de tuin...de training kan beginnen! Over!


Het volgende Belgische broertje van Floris heet Certan. Zijn officiële naam is Carou van Dorka's Plek en zijn bijnaam in het nest was 'schoudercape'. Certan is al een stoere jachthond en zijn baasje Fons weet van wanten. Op zijn jachtterrein leert Certan de kneepjes van het vak en gaat een mooie toekomst tegemoet.

 

Een leergierige hond en een ervaren baas: de perfecte combinatie!

 

Twee Grote Münsterlanders in de ban van 'lente kriebels'

Na een lange natte periode is er weer tijd voor zonneschijn en....lente kriebels. Vandaag (donderdag 15 mei) is het de eerste droge dag met af en toe een heerlijk zonnetje. Vanmiddag hadden we Aydan en Aoife op bezoek en bij Aoife sloeg de vonk over naar Django en Floris. Die werden dan ook bedolven met lieve woordjes en dikke knuffels. Aydan houdt meer van poezen dus die komen daarna aan de beurt.

 

Django laat dat maar al te graag toe. Voor Floris is het geduld oefenen.



Een pensstaafje kan wel eens helpen tegen het lange wachten. Maar uiteindelijk krijg je dan wel je beloning!

Na zonneschijn komt ....regen!

Zo zonnig april voor ons was, zo nat begint de maand mei. Ook dan moeten de honden naar buiten om hun (overtollige) energie kwijt te raken. Dit keer dus met regenjas en laarzen aan. Onze honden geven niets om die nattigheid en gaan nog steeds vrolijk het water in.
Hierbij een foto die Barbara naar mij stuurde. Hierop staat Lesca waarmee Django een nestje heeft gemaakt. Dakota, het teefje uit het nest, staat hier ook bij. Barbara (de fokker)staat in het midden met twee van haar honden Bibi en Lesca.

Van links naar rechts:  Artemis Jade of Coopers Border, Aristaios Onyx of Coopers Border, Britomartis Bibi of Coopers Border, Vaida Valesca v.'t Exelse Veld en Dakota of Coopers Border.

Tot hoever gaat onze genegenheid voor honden? Geen grens tever!

Als koningin Wilhelmina haar overleden hond(en) liet begraven nabij paleis Het Loo, kwam er altijd een gedenksteen op. Eén hond, genaamd ‘Blacky’, kreeg op zijn grafsteen de tekst gegraveerd: “Hier ligt mijn beste en liefste vriend”. In de geschiedenis zijn dergelijke voorbeelden, het verklaren van liefde aan je hond, gelukkig veelvuldig voorradig. Als het om verwennen gaat van onze trouwe viervoeters kunnen mensen behoorlijk uitpakken. En niet alleen op dierendag. En ook niet simpel met een bot als een extraatje. Soms gaat het veel verder dan dat. Wat denk je van een kilo haring, kopvlees van het rund, gepureerde rauwe groente en fruit en flinke stukken stinkende pens. Het geheel, afgetopt met een kippenkarkas, geserveerd op kamertemperatuur. Ja, zó wil de hond het liefste zijn maaltijd zien (volgens zijn baasje) De hond in kwestie heeft er geen probleem mee en alles gaat op zijn honds in ‘no time’ naar binnen. De theorie er achter is dat de hond, net als zijn voorvader de wolf, het beste is gediend met rauw voedsel. Volgens de Barf-theorie (Barf staat voor Bones en Raw Food) zijn hondenbrokken afval van onze vleesindustrie, volgestopt met kleur- en smaakstoffen en conserveringsmiddelen, doodgekookt waardoor alle voedingsstoffen eruit zijn en weer zijn overspoten met wat vitaminen en mineralen. Gelukkig ligt de waarheid wel iets genuanceerder en varen veel honden wel bij droogvoer. En is ook de wolf wel een iets ander beest dan de hond. Intussen, na duizenden jaren evolutie, is de maag van de hond beter in staat om koolhydraten te verteren. Toch is er een trend waar te nemen van hond eigenaren, die overgaan naar rauw vlees en/of vis. Soms vanwege vacht-  huid- en/of ontlastingsproblemen. Als tegengeluid hoor je vaak dat rauw vlees duurder zou zijn dan de gewone brokken. Inmiddels zijn er al zoveel vleesaanbieders op de markt, waardoor de kostenweegschaal juist de andere kant opgaat, zodat rauw vlees juist goedkoper is. Bijvoorbeeld voor een hond van 30 kilo zou ca. 500-600 gram rauw vlees voldoende zijn. Kosten zijn dan ca. 0,70 tot 0,90 euro per dag (zie: www.lotgering.nl)
Een feit is dat rauw vlees beter verteerd dan brokken. Genoeg even over het eten.
De vraag is ook: “Hoe is de plek in huis van de onze hond”. Het blijkt dat 50% van de eigenaren heel wat afkletsen met onze honden. We voeren soms hele gesprekken. Waarover hebben we het dan tegen onze trouwe GM? Over het weer, gemiste apporten, de familie of misschien over de politiek? Gelukkig krijgen ze bij mij wel zwijgplicht opgelegd!
Bij 40% van de baasjes slaapt de hond op of naast het bed. Een betere beveiliging kan je je niet wensen want een hond die het bij zijn baasje goed heeft wil dat graag zo houden en heeft het daarom niet zo op indringers. Zo komen we toch weer terug op het eten want een betere beloning voor onze persoonlijke bodyguard is er niet. Daarom als tip: een echte hondentaart! Dus veel succes met het bereiden hiervan; uw hond zal u er erg dankbaar voor zijn en gaat misschien nog beter zijn best doen om alle apporten binnen te halen!

CAKE

 

500 gram kippenlever                               Voor 1 cake
75 ml zonnebloemolie
275 gram bloem
3 eieren
1 theelepel bakpoeder
1 theelepel knoflookpoeder


 

Mix de lever met de olie en de eieren in een blender of keukenmachine tot het geheel vloeibaar is. Giet het mengsel in een kom en voeg de bloem, het bakpoeder en het knoflookpoeder toe.
Mix het geheel met een handmixer op de hoogste stand in drie minuten tot een mooi beslag.
Vet een cakeblik in met een beetje olie en vul het voor tweederde met het beslag.
Zet de cake veertig minuten in een voorverwarmde oven van 180 graden. Je kunt controleren of de cake gaar is door er een satéprikker in te steken. Wanneer deze er schoon uit komt is de cake gaar.
Laat de cake vijf minuten in het blik afkoelen voordat je hem eruit haalt. (uit: Het grote hondenkookboek van Rosa Verschuren)

Voor de hond rest nog een ‘vreet smakelijk!’

Mensen breken in; GM's breken uit!

In het begin had ik het nog niet door. Waarschijnlijk omdat ik dacht dat het niet kon. Van Django was ik dit gedrag namelijk niet gewend. Maar goed, als je de nieuwe pup doodleuk weer buiten de bench ziet staan, terwijl je heel zeker weet dat hij eigenlijk aan de andere kant van het deurtje had moeten zitten, dan sta je wat vertwijfelt te kijken. Totdat het je nog een keer overkomt. Bij Django is namelijk het vergrendelen van het bovenste schijfje altijd voldoende geweest en dus heb ik gelijk gecontroleerd wat je moet doen om het deurtje in die stand te forceren om er toch doorheen te komen. Mij leek dat op dat moment onmogelijk. Maar Floris heeft me meerdere keren mijn ongelijk bewezen. Inmiddels is mijn vaste routine om beide schuifjes te gebruiken.

Via via hoorde ik dat een broertje van Floris, genaamd Cooper, ook zo'n uitbreker is. Aan het uitbreken van Floris zaten gelukkig geen onverwachte consequenties (hij at niets op, maakte niets stuk, richtte geen schade aan); aan het uitbreken van Cooper zaten wel consequenties. Hij was namelijk in een gezin terecht gekomen met nog twee honden, namelijk twee Heidewachtels teven. En laten die nu ook loops zijn ten tijde van het uitbreken....Ja, en dat andere kunstje hoef je een GM niet te leren! En aldus stichtte hij een gezin.
De nakomelingen van de twee nestjes zijn rond Sinterklaas geboren. Dus was Cooper een jaar vooruit met zijn kunstje. Het verhaal geeft door dat het in ieder geval mooie nestjes zijn geworden.

De combinatie Grote met de Kleine Münsterlander doet me denken aan vorig jaar (2013)toen ik in Afferden/Deest de KNJV-training deed met Floris. Daar was ook dezelfde mix te bewonderen. Het baasje had met zijn hondje altijd positieve bewondering bij de voorjagers.
Laat ik jullie zelf maar een oordeel vellen en één hondje uit het nest tonen. Ze noemen hem Cooper Junior en ik hoop dat hij veel bewondering krijgt voor zijn exterieur én jachtprestaties. Laat hij het uitbreken maar aan zijn vader overlaten...

 Cooper Junior is duidelijk familie van Floris; welkom in de familie

 Het is een kleinzoon van Django; die kan ook met zo'n vertederende blik kijken. A new kid in town.

Anders dan anderen

Als je eerst zes jaren met één hond bezig bent geweest en er komt dan een nieuwe pup in de familie, die ook nog eens de zoon is van eigen hond, dan ontkom je niet aan het gegeven dat je de twee wel eens met elkaar gaat vergelijken, zelf als je weet dat vergelijken onzinnig is en niets toevoegt. Deze onzinnigheid wordt helemaal versterkt met de wetenschap dat ons geheugen weinig betrouwbaar is. Hoe was mijn ouder hond in zijn jonge jaren? Dat filmpje in je hooft is een verzonnen versie en heeft weinig met de werkelijkheid te maken.
De laatste tijd flitst wel eens de vader/zoon-kombinatie 'Midas Wolf en Wolfje' door mijn hooft. Je kent ze wel van de Donalds Duck's. Vader Wolf is onvermoeidbaar op zoek naar de Biggetjes teneinde deze op zijn menu te krijgen. Wolfje is dik bevriend met de Biggetjes en stelt alles in het werk, door met veel slimheid en succes, de plannen van zijn vader te verijdelen. Vader Midas wordt dan ook, ondanks zijn inspanningen, constant teleurgesteld door zijn zoon Wolfje. Hij ziet zijn eigen domheid niet en loopt steeds maar tegen dezelfde muur aan.

 

 

In de praktijk merk ik niet zo veel van deze verhouding. Wel merk ik op dat Floris heel anders op reuen reageert dan Django. Floris kijkt ze niet zo strak aan en vormt daardoor geen bedreiging voor andere reuen. Desnoods gaat hij in overgave op zijn rug liggen. Hij is gelukkig wel alert als andere honden naar hem uitvallen. Op die momenten zie ik Wolfje in hem. Ik neem waar dat Django het 'idool' is van Floris. In het veld volgt hij als een schaduw zijn vader. Dit gaf in het begin wel voordelen bij het aanleren van commando's. Ik gaf een commando - hij keek naar zijn vader - zijn vader gaf het voorbeeld - hij deed het na. Nu zie ik ook wat nadelen. Zijn eigen initiatief is op een lager pitje komen te staan omdat hij gewend is zijn vader te volgen. In dat opzicht is hij geen Wolfje.
Wel voor mij een reden om de verhouding één op één met Floris te herstellen om zodoende zijn eigen initiatief te stimuleren. 

Gisteren (22 maart) ben ik met Floris naar de aanlegproef geweest van de Belgische Grote Münsterlander Vereniging (GMVB) Er deden 9 honden aan mee en de sfeer was goed. Het was deze dag fris en er was af en toe een bui. Omdat Floris een week ervoor op de aanlegproef van de NGMV een goede prestatie (Uitmuntend) had neergezet, was ik met enig optimisme aan deze proef begonnen. Voor mijn gevoel heeft hij op de Belgische aanlegproef een redelijke prestatie neergezet. Hij deed het soms 'anders' dan de bedenkers van de proeven voor ogen hadden maar m.i. gaf hij aan over een goede neus te beschikken door snel bij het wild te komen. Op de zweetproef liep hij niet de 'slagen' die je verwacht, maar liep gelijk naar het levend wild en was daar met moeite weg te halen. Op de 'sleep' liep hij op verwaaiing ver van de sleep af en ging op verwaaiing naar de eend. Ook in de herkansing liet hij dat gedrag zien. Op de proef met het verloren apport was hij snel bij het konijn maar liep wel een keer langs de eend voordat hij deze vond.
Zijn prestaties werden met de kwalificatie 'Goed' beoordeeld. Dit dus in schrille tegenstelling met een week ervoor in Nederland.
Ik leerde op deze zaterdag van een keurmeester dat het niet aan de hond ligt maar aan het baasje. Een schone taak voor mij om mijn gedrag onder de loep te nemen en kijken waar ik mezelf kan verbeteren. Zoals eerder aangegeven is het verbeteren van het één op één contact mijn eerste stap. Of ik daarmee de arbeidsvreugde (was beoordeeld met een zes)van Floris verbeter weet ik niet maar het is het proberen waard. Of Wolfje hiermee een Midas wordt zal de tijd leren. Aan de andere kant blijft het beoordelen van de prestaties van een hond mensenwerk en daardoor subjectief en door mij als niet 'zwaarwegend' betiteld. Zoals fokker (van Floris) Matty de Putter het zo treffend zei: "Uiteindelijk ga je met dezelfde hond weer naar huis!"