Django en Floris

donderdag 6 februari 2014

In memoriam Demothi

Django's zoontje Demothi of Coopers Border is maandag 3 februari 2014 in de vroege morgen overleden. Na een week van niet of weinig eten is hij een paar keer door twee dierenartsen onderzocht. Het bleek een mankement te zijn bij de overgang van dunne darm naar dikke darm en hij is hieraan geopereerd. Het heeft niet mogen baten. Zondagavond had hij wel even een opleving maar de volgende ochtend is hij dood gevonden. Fokker Barbara was juist erg op hem gevallen omdat hij zo leergierig was op de puppycursus. Hij liep ook altijd goed mee aan de riem en was verder een heerlijke rustige hond met een flinke dosis jachtinstinct. Met zijn 14 weken heeft hij zijn jachtkwaliteiten niet waar kunnen maken. De foto laat zien dat hij met zijn broertje Dusti hele mooie pups zijn. Ik mis hem nu al en vind het fijn om de nagedachtenis met jullie te delen. Allen die van Demothi hebben gehouden wens ik veel sterkte toe.

vlnr: Dusti en Demothi (10 weken)

Tekeningen van Aoife

Zo'n twee maal per week zijn de kleinkinderen Aydan en Aoife hier na schooltijd totdat hun moeder hen komt ophalen. Ze zijn erg creatief en knutselen, spelen en tekenen wat af. Hieronder enige creaties van Aoife (6 jaar) waarbij de honden en ik de inspiratiebron waren. Petje af!

Er is zon, een lach en er wordt door de honden niet getrokken. Helemaal goed!

Maar er moet ook nog worden getraind terwijl oma op het huis past. De honden hebben er zin in en het baasje trouwens ook!

De zon schijnt en we zijn weer helemaal klaar om er op uit te gaan!

dinsdag 14 januari 2014

Honden in onze familie

Het word nu wel eens tijd om onze familiehonden voor te stellen. Helaas is in mijn familie geen hond te bekennen maar de familie van Jitte maakt dit weer ruimschoots goed.

Zwager Frans en vriendin Johanna doen het helemaal goed met liefst twee honden. Het zijn beide Labradors en ook nog familie van elkaar n.l. moeder en dochter. Frans is verknocht aan Labradors en moeder Quinta is dan ook al zijn derde Labrador. Via de labradorvereniging heeft Frans indertijd contact gelegd met Whispering Bell Heather’s kennel en daar komt Quinta vandaan. Quinta is wel zijn eerste teef. Ze is nu zeven jaar en heeft vijf jaar geleden een nestje gehad van drie pups. De zwarte teef (Iris) daaruit heeft Fans gehouden en woont nu haar moeder. Het fijne van Quinta is dat ze vriendelijk en slim is. Vooral in gehoorzaamheid blinkt ze uit. Frans heeft met haar gehoorzaamheidtraining gedaan en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Een hond die weet wat zijn baasje bedoelt.
Frans: "Naar andere honden, kinderen en grote mensen is ze vriendelijk, speelt of negeert andere honden en is nooit agressief. Maar naar opdringerige reuen met natte neuzen wordt wel naar gegromd".

Quinta (teef van 7 jaar)

Zoals gezegd heeft Quinta voor drie nakomelingen gezorgd. En Iris is dus bij haar gebleven. Inmiddels is Iris 5 jaar en 100% Labrador. Het leuke van Iris is dat ze aanhankelijk en oplettend is. Hoewel ze geen jachtopleiding heeft gehad is duidelijk te merken dat de passie voor de jacht er helemaal inzit.
Ze kan wel eens naar kleine hondjes grauwen maar meestal neemt ze voor de rest van de honden een onderdanige houding aan. Naar mensen is ze sowieso vriendelijk, zelfs naar mensen waaraan haar baasje een gruwelijke hekel aan heeft. Binnen de roedel is Quinta de baas maar Iris is wel waaks. Als jongste telg wil ze nog steeds graag op schoot en de combinatie maakt haar wel extra leuk.

Iris (teefje, 5 jaar)

Zwager Han en zijn vrouw Carla hebben een teefje van bijna 3 jaar (14 februari) Haar naam is Cira, is gesteriliseerd en is (waarschijnlijk) een kruising tussen een Labrador en een Engelse Stafford. Indertijd is ze op Marktplaats gezet en zo is ze 'in de familie' gekomen.
Ze is speels en heel goed voor kinderen. Dat ze slim is kan je uitmaken uit het feit dat ze haar baasjes nadrukkelijk aankijkt als het tijd is voor haar uitlaatrondje. Alleen zijn heeft ze hekel aan en als de bel gaat blaft ze. Ze is een fijne hond in omgang met grote mensen én kinderen, bij anderen honden gaar het ook goed behalve als een hond haar aanvalt; dan staat ze haar 'vrouwtje'. Op zeer jonge leeftijd (vóór haar eerste levensjaar) was ze al moeder van zeven jongen! Een nestje kan haar niet meer gebeuren en is ze nu helemaal in liefdevolle handen.

Cira (teefje, 3 jaar)

Hetty is een teefje van Marleen (dochter van Han en Carla) Haar officiële voornaam is Hetske, Ze is op 14 januari jarig en is daarmee vier jaar geworden. Ze is een Mopshondje en Marleen typeert haar als 'een
uitgefokt herplaatsertje die nu lekker met pensioen is. Ik vind alles leuk aan haar en voornamelijk haar koppie.
Ze is helemaal niet slim, integendeel. Wel heeft ze zich in 2 maanden zich bij ons, in het gezin, helemaal eigen gemaakt. Echt een stadshondje geworden, terwijl ze uit de Achterhoek komt en niet zoveel gewend was qua verkeer. Ze zit nu in mijn bak voorop de fiets, alsof ze nooit anders heeft gedaan. Ze heeft het helemaal gemaakt en zelfs haar gesnurk wordt schattig gevonden.
Hetty is lief voor kinderen, volwassenen en andere honden. Ze reageert niet heel enthousiast maar vond het prima als iemand haar wilt aaien of als andere honden willen snuffelen. Marleen besluit dan ook met: "wij zijn gek op onze Hetty!".

Ik ben echt mopsig!

Als ik zó kijk, dan smelt mijn baasje!

Maar ik best ook heel dapper!

En let ook heel goed op!

Deze bijzondere hond moeten we zeker benoemen. Hij is elke dag 'The BOB' en toch blijft hij 'gewoon'.

Bobbie in Engeland (Juli 2014) Hij spreekt zijn talen..

Uniek in Nederland: hier valt de postbode de hond aan! Een echte Bobbie-actie!

Tijd om mijn hond voor te stellen schrijft Erik (echtgenoot van Sigrit; de dochter van Jitte) Zijn naam is Bobbie en het is een echte reu. Hij is nu 8 jaar en dat zou je hem niet geven omdat hij zich veel jonger voordoet. Een echte dartel! Ik kocht hem via Marktplaats. Indertijd zocht ik een jonge hond om Jordi (toen ongeveer 11 jaar) wat actiever te krijgen. We hadden toen ook nog Enzi, enige tijd hadden we dus drie honden.

Ik koos niet voor een pup die nog zindelijk moest worden. 'The Bob' kwam bij ons toen hij 7 maanden was en nog steeds is hij speels. Bobbie is een Duitse staande langhaar en ik neem aan dat zijn ouders dat ook zijn, omdat ik geen stamboom kreeg toen ik Bobbie kocht.
Het leukste is dat hij alleen maar vrienden heeft en hij altijd wordt getypeerd als vrolijke hond. Hij blinkt uit in slimme strategieën, waardoor hij nooit ruzie heeft en er al helemaal niet aan zou willen beginnen.
Hij ontwijkt altijd putdeksels en is bang voor donkere randen en schaduwen, maar dat laatste gaat steeds beter. Verder kan hij perfect naast de fiets lopen, maar je kan verder vergeten dat hij je gaat trekken.
Bob is altijd vriendelijk en lief, voor honden, katten, schapen etc. en voor mensen van alle afmetingen en kleuren.
Soms vertrekt Bob, als je hem losmaakt van zijn riem, onder een hoek van 135 graden.
Als je ’s een (klein) rondje denkt te maken, breidt hij zelf zijn ronde uit door andere wegen in te slaan, het is een zichzelf-uitlatende hond. Hoe dan ook, hij loopt vanzelf weer naar huis of wordt bezorgd (soms met de Post; zie foto hierboven)
Er is eigenlijk niets te verbeteren qua sociaal gedrag bij hem, qua luistergedrag … eh tja.
De laatste tijd wordt Bobbie op zaterdagmorgen opgehaald door Machteld Vermeulen (zie het berichtje: Gun je hond eens een massage) die dan een flink stuk met Bobbie gaat lopen. Met Bobbie kan je dat ongestoord doen omdat hij zeer sociaal is, vergelijkbaar met Daddy van Cesar Millan.

dinsdag 7 januari 2014

Django vandaag 7 jaar

Zijn 7e verjaardag op 07/01/2014 begon met een lichte training in de uiterwaarden. Een 'sleep' en een 'verloren zoek'. Floris (13 maanden) deelde mee in de feestvreugde en mocht dezelfde proeven doen. Ze brachten het er goed vanaf.

Heel trots geeft Django het apport af! (voor de eerste keer met zijn ogen dicht)

Ook Floris ging er helemaal voor...

maandag 16 december 2013

De pups uit Enspijk hebben nu een baasje!

De namen van de hondjes zijn van Indiaanse oorsprong en beginnende met de letter 'D'.

De reutjes hebben de namen:
Dohosan (kleine bluf)
Degotoga (samen staan)
Delsin (zo is hij)
Dustu (springende kikker)
Demothi (spreekt terwijl hij loopt) + overleden op 3 februari 2014
Dyami (adelaar)
En het teefje heet:
Dakota (vrienden)

Met Kerst gaat Dakota naar haar nieuwe baasje.
In de eerste week van januari gaat de volgende twee weg waaronder één naar België. Misschien dat die daar zijn halfbroertjes en zus tegen komt!

Net voor het nieuwe jaar zijn we met Beer naar de pupjes gaan kijken. Een schot in de roos!

En toen waren er nog 4 over!

Ik weet ook niet waar de andere pupjes zijn!

Lief zijn ze allemaal!

maandag 25 november 2013

Een jaar later terug in Zeeland

Op zondag 24 november 2013 reden Jitte en ik met onze honden naar Zeeland. Doel: een samenzijn van de nakomelingen uit het nestje van Max (Django) v.a. Stommeerpolder en Vrommes van Dorka’s Plek. Het nestje kwam op 11/11/2012 op de wereld en telde 6 reuen en 1 teef.

We kwamen 13:15 uur aan in Baarland en we waren de laatste van de groep eigenaren. Die zaten inmidddels uitgebreid aan de koffie en er werd al naar ons uitgekeken. Het zag er erg gezellig uit; de nieuwe baasjes samen om de salontafel in de woonkamer bij fokker Matty en haar man Levien. We werden gelijk onthaald met koffie, erwtensoep en broodjes. Er was genoeg stof om over te praten en dat ging natuurlijk grotendeels over onze hondjes! Jammer dat de baasjes van Cooper en Wubbe er niet bij waren.

De honden hadden we (voor ons gemak) in de auto achtergelaten en allen konden bijna niet wachten om alle honden te ontmoeten. Matty had bedacht om naar het Veerse Meer te rijden en daar op een veilige plek ze eerst te laten rennen. Dat bleek een toeristische rit te zijn van een kleine half uur door het wijde Zeeuwse land. Op de parkeerplaats aldaar was het een grote drukte met opgewonden baasjes en dito honden. Nog even een paar honderd meter naar de oever lopen en dan…los! Heel veel ingehouden energie kreeg opeens de ruimte. Maar ook de neuzen kregen de ruimte. Er werd gerend en ook kennis gemaakt. Floris ging maar bij elke kennismaking gelijk op zijn rug liggen zodat er geen gevaar te geduchte was. Django ging al snel een confrontatie aan met Frits maar was gelukkig snel te blokkeren. Toen Django weer contact met Floris had, gingen beide de ruimte in, hun neus achterna. De aanwezige groenstroken en bosjes werden door het koppel zorgvuldig uitgekamd. Enkele zoon wilde nog wel een stukje met ze oplopen maar zag al gauw in dat ze heel ver gingen.

vlnr: Cayla, Vrommes, Frits, Cartan, Hummer, Floris en Django

Matty had ook nog een paar proeven in petto waaronder ‘markeren’ en ‘apport uit ondiep water’; de uitvoering daarvan zag er veel belovend uit. Ze zijn nog jong en speels, maar ook erg gedreven!

Op de terugweg langs de waterkant moesten Django en Floris nog even bij de ganzen in het Veerse Meer ‘langs’. Een buitenstaander zou hebben gedacht dat er zeehonden bezig waren, zo zag het plaatje eruit met die twee zwarte koppen boven het grote water uit. Dus maar een keer fluiten om ze terug te halen.

De honden hadden na het uitstapje flink stoom uitgeblazen en waren nu veel rustiger. Nog even met zijn allen naar een café om warm te worden en nog wat ervaringen en gegevens uit te wisselen. Daarna gingen we allemaal weer aan de terugreis beginnen en we waren er allemaal over eens dat de zonen en dochter er prachtig uitzien.

Bedankt Matty en Levien voor jullie gastvrijheid! Jitte en ik hebben écht genoten van de honden!

Hummer (reu) van Jeroen en Ria Verhoeven

Certan (reu) van Alfons, Maria en Diane Paridaens

Cayla (teef) van Remy Vandoninck

Frits (reu) van Mathijs en Christine

Hieronder een impressie bij de parkeerplaats bij het Veerse Meer en daarna de wandeling naar het Meer.

De eerste kennismaking tussen Frits en Hummer.

Vrommes is ook nieuwsgierig naar haar zoon Certan.

Ook de broertjes zijn benieuwd naar elkaar; hier Certan en Frits.

Ook Hummer wil van de partij zijn!

Pappa Django en Floris worden nog even ingefluisterd hoe ze zich dienen te gedragen...

Bijvoorbeeld heel respectvol zoals broer Hummer en zus Cayla.

Of een beetje steun zoeken bij de baas, zoals Frits, kan ook.

Certan heeft ook nog ogen voor overvliegende ganzen .

Cayla is helemaal klaar om 'los' te gaan.....

Hummer heeft het helemaal naar zijn zin, net zoals zijn baas.

De fotosessie kan ons niet snel genoeg om zijn, want we willen rennen....

O.k. het feest kan beginnen...maar wel even zonder de inmenging van Django.

Kom mee Floris! Even hier de boel verkennen!

donderdag 14 november 2013

Zie ze groeien...

De pups (tweede nestje van Django) zijn nu drie weken oud. Een mooie reden om ze weer te bezoeken samen met Jitte en de kleinkinderen Aydan en Aoife. Het laatste bezoek aan het nestje is van twee weken geleden en toen waren de oogjes nog dicht. Het nestje ziet er nu heel anders uit. Pupjes herkennen de moeder en lopen naar haar melkvoorraad. Lesca is op en top moeder en is er helemaal voor haar jongen. Barbara heeft de drie van haar zeven honden even in de stal gezet om onnodige drukte te vermijden. Het nodigt Aydan en Aoife uit om aandacht te geven aan het nest én aan de andere honden die graag met ze willen spelen. Er zijn genoeg speeltjes voor handen en al snel trekken de honden aan de touwen die Aydan en Aoife als prooi snel heen en weer bewegen. Altijd prijs! Na de thee gaan we nog even bij het nestje langs. Het is grappig om ze te horen piepen en dat ze elkaar opzoeken om tegen elkaar te liggen. Over twee weken zal het nestje er weer anders uitzien. We kunnen niet wachten...