Internationale tevendag op 8 maart 2014

Ook de Grote Münsterlander teven laten zich niet onbetuigd op 8 maart. Fokker Matty de Putter wist haar meiden wel heel treffend vast te leggen. Een drieheid in één lichaam lijkt het....de vrouwelijke evenbeeld van de drie musketiers. Vrij en onverschrokken!


vlnr: Meiske, Becses en Vrommes van Dorka's Plek

Wat kost een scharrelhaan....

Op de laatste woensdag in februari maakte Jitte en ik samen met onze honden een wandeling langs de Grote Wetering in Berlicum. Het is daar veilig lopen met de honden; aan de ene kant water en aan de andere kant bos afgewisseld met weilanden en af en toe een boerderij. Het leek zo vredig te gaan...zonnig weer, weinig wind. Maar ja, in de Grote Wetering zwommen twee zwanen en op de oever liepen twee Grote Münsterlanders met nog volop energie in hun lijf. Binnen een paar tellen lagen m'n honden in het water en de twee zwanen vlogen op en vertrokken over de Grote Wetering van ons af. Dus zette Django en Floris de achtervolging in op het land. Toen bleek dat mijn dogtrainer geen voldoende energie had om de twee op zo'n grote afstand terug te halen. Dat was wel balen want nu bleven ze maar rennen totdat ze helemaal uit zicht waren verdwenen. Bleef er niets over dan maar geduldig te wachten. En ja, na tien minuten kwam Django en nog eens vijf minuten later Floris. Hé hé, we konden weer normaal onze wandeling voortzetten. Na zo'n twintig minuten lopen naderden we een boerderij en daaruit verscheen de boerin die onze richting opliep. Wat hield ze toch in haar hand omhoog? Zodra we dichterbij kwamen werd dat ons duidelijk. Het was een kip of zoiets. Ze zij tegen ons: "die honden hebben mijn haan doodgebeten die op de weg liep. Ik weet niet welke het is geweest want het ging erg vlug. Ik ben er achteraan gevlogen en toen liet de hond mijn haan los". "Ach, wat erg voor u, want het is juist zo'n mooie haan" zeiden we. "Ja" zei ze: "en de haan is eigenlijk van mijn schoonzoon en die zal daar niet blij mee zijn. Maar dit soort honden doen dat gewoon". Dat moesten we wel beamen. "Ja, het zijn jachthonden hé" zeiden we om toch maar een gesprek luchtig te houden, want uiteindelijk draaien we er toch voor op. De boerin werd heel mild naar ons toen ze merkte dat wij de schade wel wilde vergoeden. Ze zei dan ook op innemende toon: 'Ik merk wel, jullie zijn goede mensen'.

Van te voren had ik niet kunnen inschatten wat nu de geleden schade was, dus liet ik dat maar aan de boerin over. Ze schatte de schade in op twaalf euro vijftig. Daarvoor was ze ook nog bereid om voor ons een plasticdraagtas te halen. Met zichtbaar opgelucht te zijn overhandigde ze ons onze nieuwe aanwinst: de dode haan. Met dank aan onze hondjes, zal ik maar zeggen. Ze vond onze honden, bij nader kennis te hebben gemaakt, wel lief. Een paar uur later was de haan geslacht via een kennis en kon hij de volgende dag de pan in.

In memoriam Demothi

Django's zoontje Demothi of Coopers Border is maandag 3 februari 2014 in de vroege morgen overleden. Na een week van niet of weinig eten is hij een paar keer door twee dierenartsen onderzocht. Het bleek een mankement te zijn bij de overgang van dunne darm naar dikke darm en hij is hieraan geopereerd. Het heeft niet mogen baten. Zondagavond had hij wel even een opleving maar de volgende ochtend is hij dood gevonden. Fokker Barbara was juist erg op hem gevallen omdat hij zo leergierig was op de puppycursus. Hij liep ook altijd goed mee aan de riem en was verder een heerlijke rustige hond met een flinke dosis jachtinstinct. Met zijn 14 weken heeft hij zijn jachtkwaliteiten niet waar kunnen maken. De foto laat zien dat hij met zijn broertje Dusti hele mooie pups zijn. Ik mis hem nu al en vind het fijn om de nagedachtenis met jullie te delen. Allen die van Demothi hebben gehouden wens ik veel sterkte toe.

vlnr: Dusti en Demothi (10 weken)

Tekeningen van Aoife

Zo'n twee maal per week zijn de kleinkinderen Aydan en Aoife hier na schooltijd totdat hun moeder hen komt ophalen. Ze zijn erg creatief en knutselen, spelen en tekenen wat af. Hieronder enige creaties van Aoife (6 jaar) waarbij de honden en ik de inspiratiebron waren. Petje af!

 

 Er is zon, een lach en er wordt door de honden niet getrokken. Helemaal goed!

Maar er moet ook nog worden getraind terwijl oma op het huis past. De honden hebben er zin in en het baasje trouwens ook!

De zon schijnt en we zijn weer helemaal klaar om er op uit te gaan!

Honden in onze familie



Het word nu wel eens tijd om onze familiehonden voor te stellen. Helaas is in mijn familie geen hond te bekennen maar de familie van Jitte maakt dit weer ruimschoots goed.

Zwager Frans en vriendin Johanna doen het helemaal goed met liefst twee honden. Het zijn beide Labradors en ook nog familie van elkaar n.l. moeder en dochter. Frans is verknocht aan Labradors en moeder Quinta is dan ook al zijn derde Labrador. Via de labradorvereniging heeft Frans indertijd contact gelegd met Whispering Bell Heather’s kennel en daar komt Quinta vandaan. Quinta is wel zijn eerste teef. Ze is nu zeven jaar en heeft vijf jaar geleden een nestje gehad van drie pups. De zwarte teef (Iris) daaruit heeft Fans gehouden en woont nu haar moeder. Het fijne van Quinta is dat ze vriendelijk en slim is. Vooral in gehoorzaamheid blinkt ze uit. Frans heeft met haar gehoorzaamheidtraining gedaan en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Een hond die weet wat zijn baasje bedoelt.
Frans: "Naar andere honden, kinderen en grote mensen is ze vriendelijk, speelt of negeert andere honden en is nooit agressief. Maar naar opdringerige reuen met natte neuzen wordt wel naar gegromd".
 Quinta (teef van 7 jaar)

Zoals gezegd heeft Quinta voor drie nakomelingen gezorgd. En Iris is dus bij haar gebleven. Inmiddels is Iris 5 jaar en 100% Labrador. Het leuke van Iris is dat ze aanhankelijk en oplettend is. Hoewel ze geen jachtopleiding heeft gehad is duidelijk te merken dat de passie voor de jacht er helemaal inzit.
Ze kan wel eens naar kleine hondjes grauwen maar meestal neemt ze voor de rest van de honden een onderdanige houding aan. Naar mensen is ze sowieso vriendelijk, zelfs naar mensen waaraan haar baasje een gruwelijke hekel aan heeft. Binnen de roedel is Quinta de baas maar Iris is wel waaks. Als jongste telg wil ze nog steeds graag op schoot en de combinatie maakt haar wel extra leuk. 

Iris (teefje, 5 jaar)

Zwager Han en zijn vrouw Carla hebben een teefje van bijna 3 jaar (14 februari) Haar naam is Cira, is gesteriliseerd en is (waarschijnlijk) een kruising tussen een Labrador en een Engelse Stafford. Indertijd is ze op Marktplaats gezet en zo is ze 'in de familie' gekomen.
Ze is speels en heel goed voor kinderen. Dat ze slim is kan je uitmaken uit het feit dat ze haar baasjes nadrukkelijk aankijkt als het tijd is voor haar uitlaatrondje. Alleen zijn heeft ze hekel aan en als de bel gaat blaft ze. Ze is een fijne hond in omgang met grote mensen én kinderen, bij anderen honden gaar het ook goed behalve als een hond haar aanvalt; dan staat ze haar 'vrouwtje'. Op zeer jonge leeftijd (vóór haar eerste levensjaar) was ze al moeder van zeven jongen! Een nestje kan haar niet meer gebeuren en is ze nu helemaal in liefdevolle handen.

Cira (teefje, 3 jaar)



Hetty is een teefje van Marleen (dochter van Han en Carla) Haar officiële voornaam is Hetske, Ze is op 14 januari jarig en is daarmee vier jaar geworden. Ze is een Mopshondje en Marleen typeert haar als 'een
uitgefokt herplaatsertje die nu lekker met pensioen is. Ik vind alles leuk aan haar en voornamelijk haar koppie.
Ze is helemaal niet slim, integendeel. Wel heeft ze zich in 2 maanden zich bij ons, in het gezin, helemaal eigen gemaakt. Echt een stadshondje geworden, terwijl ze uit de Achterhoek komt en niet zoveel gewend was qua verkeer. Ze zit nu in mijn bak voorop de fiets, alsof ze nooit anders heeft gedaan. Ze heeft het helemaal gemaakt en zelfs haar gesnurk wordt schattig gevonden.
Hetty is lief voor kinderen, volwassenen en andere honden. Ze reageert niet heel enthousiast maar vond het prima als iemand haar wilt aaien of als andere honden willen snuffelen. Marleen besluit dan ook met: "wij zijn gek op onze Hetty!".

Ik ben echt mopsig!

Als ik zó kijk, dan smelt mijn baasje!


















Maar ik best ook heel dapper!




En let ook heel goed op!



 

Deze bijzondere hond moeten we zeker benoemen. Hij is elke dag 'The BOB' en toch blijft hij 'gewoon'.

Bobbie in Engeland (Juli 2014) Hij spreekt zijn talen..


Uniek in Nederland: hier valt de postbode de hond aan! Een echte Bobbie-actie!

Tijd om mijn hond voor te stellen schrijft Erik (echtgenoot van Sigrit; de dochter van Jitte) Zijn naam is Bobbie en het is een echte reu. Hij is nu 8 jaar en dat zou je hem niet geven omdat hij zich veel jonger voordoet. Een echte dartel! Ik kocht hem via Marktplaats. Indertijd zocht ik een jonge hond om Jordi (toen ongeveer 11 jaar) wat actiever te krijgen. We hadden toen ook nog Enzi, enige tijd hadden we dus drie honden.

Ik koos niet voor een pup die nog zindelijk moest worden. 'The Bob' kwam bij ons toen hij 7 maanden was en nog steeds is hij speels. Bobbie is een Duitse staande langhaar en ik neem aan dat zijn ouders dat ook zijn, omdat ik geen stamboom kreeg toen ik Bobbie kocht.
Het leukste is dat hij alleen maar vrienden heeft en hij altijd wordt getypeerd als vrolijke hond. Hij blinkt uit in slimme strategieën, waardoor hij nooit ruzie heeft en er al helemaal niet aan zou willen beginnen.
Hij ontwijkt altijd putdeksels en is bang voor donkere randen en schaduwen, maar dat laatste gaat steeds beter. Verder kan hij perfect naast de fiets lopen, maar je kan verder vergeten dat hij je gaat trekken.
Bob is altijd vriendelijk en lief, voor honden, katten, schapen etc. en voor mensen van alle afmetingen en kleuren.
Soms vertrekt Bob, als je hem losmaakt van zijn riem, onder een hoek van 135 graden.
Als je ’s een (klein) rondje denkt te maken, breidt hij zelf zijn ronde uit door andere wegen in te slaan, het is een zichzelf-uitlatende hond. Hoe dan ook, hij loopt vanzelf weer naar huis of wordt bezorgd (soms met de Post; zie foto hierboven)
Er is eigenlijk niets te verbeteren qua sociaal gedrag bij hem, qua luistergedrag … eh tja.
De laatste tijd wordt Bobbie op zaterdagmorgen opgehaald door Machteld Vermeulen (zie het berichtje: Gun je hond eens een massage) die dan een flink stuk met Bobbie gaat lopen. Met Bobbie kan je dat ongestoord doen omdat hij zeer sociaal is, vergelijkbaar met Daddy van Cesar Millan.

 

 

  

Django vandaag 7 jaar

Zijn 7e verjaardag op 07/01/2014 begon met een lichte training in de uiterwaarden. Een 'sleep' en een 'verloren zoek'. Floris (13 maanden) deelde mee in de feestvreugde en mocht dezelfde proeven doen. Ze brachten het er goed vanaf.

 Heel trots geeft Django het apport af! (voor de eerste keer met zijn ogen dicht)

Ook Floris ging er helemaal voor...

De pups uit Enspijk hebben nu een baasje!

De namen van de hondjes zijn van Indiaanse oorsprong en beginnende met de letter 'D'.

De reutjes hebben de namen:
Dohosan  (kleine bluf)
Degotoga (samen staan)
Delsin (zo is hij)
Dustu (springende kikker)
Demothi (spreekt terwijl hij loopt) + overleden op 3 februari 2014
Dyami (adelaar)
En het teefje heet:
Dakota (vrienden)

Met Kerst gaat Dakota naar haar nieuwe baasje.
In de eerste week van januari gaat de volgende twee weg waaronder één naar België. Misschien dat die daar zijn halfbroertjes en zus tegen komt!

Net voor het nieuwe jaar zijn we met Beer naar de pupjes gaan kijken. Een schot in de roos!



En toen waren er nog 4 over!

Ik weet ook niet waar de andere pupjes zijn!

Lief zijn ze allemaal!